Produkty pszczele w atopowym zapaleniu skóry


fot.©Wikipedia

Pojęcie atopowego zapalenia skóry dobrze scharakteryzowali Jabłońska i Chorzelski (2001). Jest to choroba skóry o podłożu genetycznym. Choroba występuje głównie w wyniku uczulenia na alergeny wziewne, takie jak kurz domowy, zarodniki pleśni, pyłek kwiatowy, a także pokarmowe, np. na białko. Często chorobę wywołać mogą drobnoustroje, m.in. niektóre grzyby drożdżoidalne (Pityrosporum ovale) i gronkowce złociste (Staphylococcus aureus).

Objawia się ona zmianami wypryskowymi z wyjątkowo nasilonym świądem i lichenizacją skóry, tj. zgrubieniem, jej suchością i rogowaceniem. Charakterystycznym umiejscowieniem są zgięcia łokciowe i kolanowe, a także twarz i szyja. Wyróżnia się trzy fazy choroby: niemowlęcą (od kilku miesięcy do drugiego roku życia), dziecięcą – do 12 lat oraz młodzieżową i osób dorosłych. Przebieg choroby jest przewlekły z licznymi nawrotami i zaostrzeniami w okresie wiosennym i jesiennym.

W leczeniu atopowego zapalenia skóry stosuje się leki ogólne, takie jak preparaty przeciwhistaminowe oraz neurotropowe i psychotropowe. W leczeniu miejscowym wykorzystuje się fotochemoterapię (naświetlanie za pomocą promieni ultrafioletowych), a w ciężkich przypadkach podaje się cyklosporynę A i interferon γ.

Nie zawsze leczenie powyższej choroby kończy się powodzeniem. Stąd próby poszukiwania alternatywnych sposobów leczenia. Jednym z nich jest próba zastosowania w terapii tej choroby produktów pszczelich. Oto krótki przegląd dotychczasowych badań w tym zakresie.

Jako jedni z pierwszych leczenia atopowego zapalenia skóry podjęli się dermatolodzy kubańscy. Giral i wsp. (1997) leczyli 65 chorych na tę chorobę za pomocą 10% maści propolisowej sporządzonej na podłożu wazelinowo-lanolinowym. Grupa kontrolna chorych leczona była preparatami konwencjonalnymi. Wykazano, że we wszystkich przypadkach maść propolisowa była bardziej skuteczna od terapii klasycznej.

Z kolei Knor i wsp. (1999) z Bośni i Hercegowiny u dwóch pacjentów z atopowym zapaleniem skóry zastosowali krem zawierający 1% propolisu i 0,5% mleczka pszczelego. Po 2 tygodniach stosowania tego kremu obserwowano u chorych znaczne cofnięcie się zmian chorobowych w porównaniu do powszechnie stosowanej terapii. Skóra odzyskała swoją elastyczność i przybrała zabarwienie różowe. Nawrotów choroby nie odnotowano.

Dużą przydatność w leczeniu atopowego zapalenia skóry za pomocą preparatów zawierających propolis i mleczko pszczele odnotowali Kiryłow i wsp. (2002). W warunkach szpitalnych 20 chorym podawali oni drogą wziewną preparat Apingalin, stosując jednocześnie miejscowo krem Wasilisa.

Zawartości propolisu i mleczka pszczelego w obu wymienionych preparatach autorzy nie podają. Preparat inhalacyjny Apingalin podawano raz dziennie przez 10 min w ciągu 10 dni. Krem Wasilisa aplikowano również raz dziennie, smarując nim cienką warstwą miejsca zmienione chorobowo.

Chorzy ci otrzymywali równocześnie leki przeciwhistaminowe, przeciwuczuleniowe, adsorbent jelitowy i witaminę C, stosowane standardowo w terapii tej choroby. Druga grupa 20 chorych otrzymywała jedynie leki stosowane w terapii standardowej.

Badania kliniczne wykazały, że włączenie do terapii standardowej preparatów zawierających propolis i mleczko pszczele spowodowało prawie dwukrotnie szybsze wyleczenie chorych. Terapia uległa skróceniu z 20 do 10 dni. U chorych leczonych dodatkowo preparatami pszczelimi już po 7 dniach obserwowano korzystne efekty terapeutyczne.

Ustępował świąd, suchość i jaskrawość fragmentów skóry zmienionych chorobowo. Zmniejszało się łuszczenie, a skóra odzyskiwała stopniowo swoją wilgotność i elastyczność. Następowała epitelializacja (naskórkowanie) szczelin skóry. Zmiany te świadczyły o ustępowaniu stanu zapalnego i postępie procesów odnawiających skóry. Podobne objawy u chorych leczonych preparatami standardowymi obserwowano dopiero po 14. dniu terapii.

U chorych leczonych preparatami pszczelimi zauważono ponadto szybką poprawę ogólnego stanu zdrowia. Stwierdzono prawie o 50% większą ruchliwość elekroforetyczną krwinek czerwonych, skrócenie fazy reakcji zapalnej i stymulację układu odpornościowego ustroju.

[...] - część treści ukryta, w całości dostępna tylko dla zalogowanych e-Prenumeratorów

Prof. dr hab. Bogdan Kędzia


Powiązane artykuły


Czasopismo dla pszczelarzy z pasją - Pasieka
Zamów czasopismo
"Pasieka" do domu

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Co w trawie piszczy...

Kalendarz biodynamiczny 2016
Kalendarz biodynamiczny 2016

Kalendarz biodynamiczny 2016 Dzięki uprzejmości Koła Pszczelarzy we Wronkach, RZP Wlkp. Płn w Chodzieży prezentujemy Państwu pszczelarski kalendarz biodynamiczny, który zawiera wskazówki kied [ ... ]

Czytaj więcej »
Po co komu etykiety, ulotki i opakowania zbiorcze?
Po co komu etykiety, ulotki i opakowania zbiorcze?

Po co komu etykiety, ulotki i opakowania zbiorcze?

Po co kolorowa nalepka i pudełko, po co ulotka lub broszura?
Jak cię widzą, tak cię piszą i tak chętniej kupują. Ten sam miód, ale inaczej [ ... ]

Czytaj więcej »
Jedziemy na miodzie
Jedziemy na miodzie

Jedziemy na miodzie   1000 km dla pszczół, czyli zimowa wyprawa rowerowa po zachodniej oraz południowej Polsce promująca ochronę pszczół oraz konsumpcję miodu jako napoju izotoniczn [ ... ]

Czytaj więcej »
Inne artykuły »

Najczęściej czytane w ostatnich numerach:

Zwalczyłem warrozę, a i tak mam puste ule
Karwan Dariusz Zwalczyłem warrozę, a i tak mam puste ule

Zwalczyłem warrozę, a i tak mam puste ule Wielu pszczelarzy zastanawia się co może być przyczyną upadku dużej liczby rodzin pszczelich w ich pasiekach. Zwłaszcza wówczas, kiedy starannie i terminowo zwalczali Varroa destructor, a przygotowania do zimowli zakończyli w pierwszych dniach w [ ... ]

Pasieka 2/2016
Żywa ściółka w sadzie jako uzupełnienie bazy pożytkowej
Iwona Sygutowska, Anna Pawlikowska, Agnieszka Cabała, Marta Czaplicka-Pędzich, Maria Licznar-MałańczukŻywa ściółka w sadzie jako uzupełnienie bazy pożytkowej

Żywa ściółka w sadzie jako uzupełnienie bazy pożytkowej W uprawach sadowniczych żywą ściółkę można zdefiniować jako niską lub średniej wysokości roślinę okrywową, którą wprowadza się do sadu, winnicy lub na plantację gatunków jagodowych w celu zabezpieczenia gleby przed z [ ... ]

Pasieka 2/2016
Krzewy warte posadzenia dla pszczół
Sulborska AnetaKrzewy warte posadzenia dla pszczół

Krzewy warte posadzenia dla pszczół W nawiązaniu do wcześniejszych publikacji na temat krzewów zamieszczonych na łamach „Pasieki” (nr 3/2015 „Krzewy pożytkiem dla pszczół” oraz nr 6/2015 „Krzewy kwitnące wiosną i wczesnym latem”) w niniejszym wydaniu autorka kontynuując  [ ... ]

Pasieka 1/2016